I respect my parents' legacy

 We, as a family, received condolence messages after my mother passed away. Prayers for her peace and words of kindness were truly comforting and will never be forgotten.

On behalf of our entire family, I would like to thank everyone who reached out, sent messages, and offered their love and support during this crucial time in our lives.

Now that the rituals are over and the house is quieter, the reality is settling in. There is a void. A kind of silence that only comes when someone irreplaceable/unforgettable is no longer there.

My mother was not just my mother. She became everything. Mother. Protector. Provider. Grandparent. The steady backbone of our family.

Relatives and neighbours loved both my father and mother very much. If you ask me about the best years of my life, I would say when my mother and father both lived with us. Our family members grew up struggling financially and emotionally. My father and mother built everything from scratch. They saved every rupee. Not to enjoy. Not to display. But to secure our future.

Did they sacrifice their own comfort? Yes. Their priorities were always us. My mother was always seen working - either in the kitchen or in my sister’s room.  I can never be that kind of parent or grandparent.

My father was hospitalised for one month. He was treated at Best Hospital for 15 days. 15 days at J.V.Hospital. He was hospitalised and bedridden for one month only. It was a struggle for life. He was undergoing treatment for cancer at home for the past four years. But he suffered only for one month. We were not able to serve him much. Still, he is in our memory.

But the last decade of my mother's life was very vulnerable, and the entire family became an unshakable pillar for her. From her first fall in 2015, and from 2019 onwards, the entire family was completely dedicated to taking care of her. Since we had served her for a long time, we could not easily forget the absence of my mother.

I did not tarnish the name they earned. It is the honour I pay to my parents. My dear father, mother, now it is my/our turn to choose to live in a way that makes you both proud.

S.Kasturi Rangan

 

என் தாயார் திருமதி. வேதம் ஸ்ரீனிவாசனுக்கு அஞ்சலி.

 

   என் தாயார் திருமதி. வேதம் ஸ்ரீனிவாசனுக்கு அஞ்சலி.

"அத்தியா" என்று அன்பாக பேரக்குழந்தைகளால், அழைக்கப்படும் என் தாயார் திருமதி வேதம், 5 ஜனவரி 2026, திங்கட்கிழமை, மாலை 5.21 மணிக்கு (மார்கழி 21-திரிதியைதிதி, கிருஷ்ணபக்ஷம்) ஆச்சார்யன் திருவடியை அடைந்தார். ஆச்சார்யன் திருவடியில் திருமதி வேதத்தின் உன்னத ஆன்மா அமைதியை அடையட்டும்!

ஓம் சாந்தி! ஓம் சாந்தி!! ஓம் சாந்தி!!!

திருமதி வேதம் 1932 நவம்பர் 17 ஆம் தேதி  திருமதி ரங்கநாயகி மற்றும் ஸ்ரீ சந்தான கோபால ஐயங்கார், தம்பதி களுக்கு சென்னையில் பிறந்தார்

1948 ஜனவரி 18 ஆம் தேதி புனிதமான திருமலையில், அஹோபில மடத்தில் திரு .ஸ்ரீநிவாசனுடன் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஆறு தசாப்த கால திருமண வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்.

இருப்பினும், வாழ்க்கை முழுவதும் என் அம்மாவிற்கு தொடர்ச்சியான உணர்ச்சி சோதனைகள். குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே, அவரது மகள் செல்வி விஜயலட்சுமி நோய்வாய்ப்பட்டு, ஏப்ரல் 28, 2004 அன்று இறக்கும் வரை வாழ்நாள் முழுவதும் கவனிப்பு தேவைப்பட்டது. பல தசாப்தங்களாக, திருமதி வேதம் "கடவுள் மிகவும் கனமான பொறுப்புகளால் வலிமையான இதயங்களை சோதிக்கிறார்" என்ற சொல்லப்படாத உண்மையில் வாழ்ந்து வந்தார்.

இதைத் தொடர்ந்து, ஏப்ரல் 29, 2008 அன்று தனது கணவர் ஸ்ரீ ஸ்ரீனிவாசனின் இழப்பு அவளை ஆழ்ந்த தனிமையில் ஆழ்த்தியது.

அதைத் தொடர்ந்து உடல் ரீதியான துன்பங்கள் - 2015 மற்றும் 2019 இல் தொடை எலும்பு முறிவுகள், அதன் பிறகு அவர் கிட்டத்தட்ட உடல் முழுமையாக அசையாமல் விட்டுவிட்டன. தாயின் இறுதி ஆண்டுகளில், நினைவாற்றல் இழப்பு மற்றும் உடல் மேலும் மங்கச் செய்தது.

இருந்தபோதிலும், ஜூன் 24, 2024 அன்று தனது மூன்றாவது மகன் ஸ்ரீ எஸ் வாசுவின் இதயத்தை உடைக்கும் இழப்பையும் என் அம்மா தாங்கிக் கொண்டார்.

இந்த இழப்பை நாங்கள் என் அம்மாவிடம் சொல்லவில்லை. நாங்கள் என் அம்மாவிடம் இதை சொன்னாலும் கூட, இதை புரிந்து கொள்ள சாத்தியமில்லை. இந்த விஷயத்தைப் பற்றி எங்களுக்கு இடையே விவாதிக்கும்போது அவர் உள் மனம் புரிந்து கொள்வதை எங்களால் பார்க்க முடிந்தது. அவர் உள் மனதில் சில நேரங்களில் சில குழப்பங்களைக் காண முடிந்தது.

சோதனையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும், "ஒரு தாயின் மன உறுதி பெரும்பாலும் மௌனத்தைப் பற்றி சத்தமாகப் பேசுகிறது" என்பதை உறுதிப்படுத்தி, தயக்கத்துடன் உறுதியானாள். நிம்மதி அல்ல, ஆனால் அசாதாரண சகிப்புத்தன்மை, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை மற்றும் அமைதி.

துக்கத்தால் சூழப்பட்டிருந்தாலும், திருமதி வேதத்தின் வாழ்க்கை அர்த்தத்தில் நிறைந்தது. அவர் நம்பிக்கையுடன் ஒவ்வொரு சோதனையையும், கண்ணியம் மற்றும் கருணையுடன் ஒவ்வொரு இழப்பையும் எதிர்கொண்டார். அவர் மீண்டும் மீண்டும் ஏற்பட்ட வாழ்க்கை புயல்களில் பாறையைப் போல எதிர்த்து நின்றார், தெய்வீகத்தின் கால்களில் தன் வலியை சரணடைந்து, தன் குடும்பத்திற்கு தன்னை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்தார்.

தாயின் மரபு வாழ்கிறது - வெறும் நினைவுகளில் மட்டுமல்ல, அவர் பரப்பிய மதிப்புகளிலும்.

பல வருடங்களாக உடல் அசைவின்மை மற்றும் அறிவாற்றல் சரிவு மூலம் தாயைப் பராமரித்தல், இங்கே மகன்கள் தாயின் வாழ்க்கை நங்கூரம் என்றும், ஒரு தாய் தனது மகனின் மனசாட்சியைக் கடந்து செல்லும் அமைதியான துணையாக இருக்கிறார் என்றும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.

பல வருடங்களாக அர்ப்பணிப்புடன் சேவை செய்து, என்னுடைய சொந்த உடல் வரம்புகளை மீறி, அவரை நிலைநிறுத்தி, குடும்ப மனநிலையை நிலை நிறுத்தி, தர்மத்தின் உயர்ந்த வடிவத்தை நிறைவேற்றியதிலிருந்து மட்டுமே வரும் அமைதி, இறையச்சம் பெரும் அமைதியை அளித்தது.

நீண்ட காலம் படுத்த படுக்கையான என் அம்மாவை படுக்கையில் வலி மற்றும் படுக்கைப் புண் இல்லாமல் வசதியாக வைத்திருப்பது பராமரிப்பாளர்களின் பொறுப்பு. மேலும் பராமரிப்பாளர்களின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் நோயாளிக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லாமல் உணவளிப்பது. இந்த இரண்டு விஷயங்களையும் என் குடும்ப உறுப்பினர்கள் குறிப்பாக  என்  மனைவி ஸ்ரீமதி.. ராதாவும் மற்றும் என் மகன் ஸ்ரீ வெங்கடேஷ்சும் கவனித்துக்கொண்டார்கள். இன்றைய வாழ்க்கையில் எந்த மருமகளும் ,பேரனும் இப்படி செய்ய மாட்டார்கள். அவர்களின் சேவைக்கு நான் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். என் அம்மாவும் அவர்களை நிச்சயமாக ஆசீர்வதிப்பார்கள்.

என் அம்மா அமைதியாக இருக்கும் போதெல்லாம் என் மனைவி அவர் முன் ஏதாவது ஸ்லோகத்தைச் சொல்வதை என் அம்மா உன்னிப்பாக பார்ப்பது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும், அதே போல் என் அம்மாவும் மீதமுள்ள ஸ்லோக பகுதியைத் தொடர்ந்து சொல்வார். நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். இந்த மாதிரியான திசை திருப்பல் அந்த நேரத்தில் என் அம்மாவிற்கு தேவைப் பட்டது. என் மனைவிக்கு நன்றி கூறுகிறேன்

உண்மையில் ஒரு மகனாக நான் என் தாய்க்கு என் கடமையைச் செய்தேன். என் அம்மாவின் கடைசி மூச்சு வரை கவனித்துக்கொள்வது என் பொறுப்பு என்று நான் உணர்ந்தேன்.

என் அம்மாவுக்கு என் சம்பந்தி ஸ்ரீ.கே.ஆர்.பி.சாரதி அவர்கள் எழுதிய அஞ்சலியைப் படித்த பிறகுதான், என் அம்மாவுக்கு நான் செய்த சேவையில் அவ்வளவு மகத்துவம் இருக்கிறது என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன். என் அம்மாவுக்கு அவர் எழுதிய அஞ்சலியை நான் பலமுறை படித்தேன். அவர் அஞ்சலியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த குறிப்பிட்ட வாக்கியங்கள். சில சொற்றொடர்கள் அதில் ஆழமான அர்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளன. அவைகள் என் இதயத்தைத் தொட்டது.

என் அம்மாவுக்கு நான் செய்யும் உண்மையான சேவைகளை அவர் உன்னிப்பாகக் கவனித்ததால் தான் அப்படி  எழுத முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன். இருப்பினும், என் அம்மாவுக்கு என் கடமையை என்னால் முடிந்தவரை செய்துள்ளேன். என் மறைந்த அம்மாவுக்கு, மறைந்த சகோதரிக்கு மற்றும் மறைந்த தந்தைக்கு சேவை செய்ய வாய்ப்பை வழங்கிய கடவுளுக்கு நன்றி.

என் அம்மா என்னோட இல்லையென்றாலும் அம்மாவின் ஆசிகள் என்னை வழிநடத்துறத இன்னும் உணர முடியறது. நீங்க எப்பவும் என் மனசுல இருக்கீங்க அம்மா .

திருமதி வேதத்தின் உன்னத ஆன்மா அமைதியை அடையட்டும்!

ஓம் சாந்தி! ஓம் சாந்தி!! ஓம் சாந்தி!!!

 

==================================

 

 

Extract from the Sri.K.R.P.SARATHY’s Tribute to my mother Smt. VEDAM SRINIVASAN

                               Extract from the Sri.K.R.P.SARATHY’s 

                                            Tribute to my mother                                

                                   Smt. VEDAM SRINIVASAN

                       A LIFE LIVED IN SURRENDER AND SERVICE

Some lives are shaped not by comfort, but by courage. Smt. Vedam’s life was one such—marked by repeated trials and quiet triumphs, where faith became her refuge and patience her constant companion. As it is often said, “A mother’s strength is not measured by the absence of hardship, but by her ability to stand firm through every storm.”

Smt. Vedam, fondly called “ Athiya” attained Acharyan Thiruvadi on Monday,5th January 2026, at 5.21 pm, on the sacred day of Margazhi 21–Thrithiyai Thithi, Krishna paksham. She lived a long life of 93 years, marked not by ease, but by extraordinary endurance, unwavering faith and quiet dignity. Born on 17th November 1932 in chennai to Smt. Ranganayaki and Sri Santhana Gopala Iyengar, Smt.Vedam was the youngest among four siblings, in a traditional house hold grounded in enduring values. Her marriage to Sri N.Srinivasan on18th January 1948 at the sacred precincts of Sri Ahobila Mutt, Tirumala, ushered in a six-decade long married life marked by shared values, devotion and mutual respect.

Blessed with three sons—Sri S. Kasturi Rangan, Sri S. Raman and Sri S. Vasu—and two daughters—Selvi Vijayalakshmi and Smt.Vasumathi Muralidharan, her life revolved entirely around her family. Like many mothers, she gave without counting the cost, embodying the truth that  a mother’s heart is the first school patience and sacrifice.

Life, however, placed before her a succession of emotional trials. From infancy, her daughter Selvi Vijayalakshmi was afflicted by a rare illness, requiring lifelong care until her passing on 28th April 2004. For decades, Smt. Vedam lived the unspoken truth that “God tests the strongest hearts with the heaviest responsibilities ” She bore it all with motherly devotion and quiet surrender.

This was soon followed by the loss of her husband Sri.N.Srinivasan on 29^th April 2008 plunging her into deep loneliness. Physical afflictions followed—thigh fractures in 2015 and 2019, leaving her almost completely immobile thereafter. In her final years, memory loss further dimmed her physical world, though her spiritual core remained steadfast and unshaken. As if fate demanded yet more, she endured the heart breaking loss of her third son Sri S Vasu on 24th June 2024.Yet through every phase of trial, she stood firm, affirming that “A mother’s resilience often speaks loudest in silence.”

Deeply God-fearing, Smt.Vedam Srinivasan drew strength from unwavering devotion. Lighting lamps before the Navagraha Perumals was her daily ritual. In her prime, she under took a 48-day mandalam vow at Sholingur, circumambulating Sri Lakshmi Narasimhar and Sri Anjaneyar 108 times each day, accompanied by her daughter Vijayalakshmi—an act that reflected not merely devotion but remarkable physical and mental discipline. Her life echoed the belief that “When a mother kneels in prayer, generations stand protected.”

In the final decade of her life, when Smt.Vedam Srinivasan was most vulnerable, her eldest son, Sri S. Kasturi  Rangan, became her unwavering pillar. From her first fall in 2015—and completely from 2019 onwards—he dedicated himself entirely to her care.

Smt. Vedam’s life, though strewn with sorrow, was rich in meaning. She faced every trial with faith, every loss with dignity and every responsibility with grace. She stood like a rock through repeated storms, surrendering her pain at the feet of the Divine and dedicating herself wholly to her family. Her legacy lives on—not merely in memories, but in the values she transmitted.

May Smt. Vedam’s noble soul attain eternal peace at Acharyan Thiruvadi!

Om Shanti!  Om Shanti!!  Om Shanti!!!-